Tag: obyczaje

Co jest istotą mody? Człowiek, podkreślając swoją odrębność, paradoksalnie naśladuje innych. A jak było w przypadku polskiej szlachcianki?

Droga do ołtarza w XIX wieku bywała długa i wyboista. Sakramentalną przysięgę w kościele poprzedzały miesiące ustaleń i umów, bez których arystokratyczne małżeństwo nie mogło być zawarte. A zaczynało się to wszystko od poszukiwań kandydatki na żonę czy kandydata na męża.

Po wymarciu dynastii Jagiellonów w linii męskiej rozerwaniu uległa ciągłość dynastyczna w Rzeczypospolitej. Kolejni monarchowie cieszyli się jednak szacunkiem poddanych, ich koronacje zaś wciąż miały charakter sakralny i symboliczny.

Jan Piotr Norblin to francuski artysta uznawany za ojca polskiego malarstwa rodzajowego. Zawdzięczamy mu m.in. malarską kronikę insurekcji kościuszkowskiej, a także galerię strojów polskich, którą prezentujemy poniżej.

Kłótnie o noclegi i miejsca w kościelnych ławach, przemoc fizyczna i zupełny brak regulaminów to tylko niektóre z problemów, jakie trapiły sejmiki dawnej Rzeczpospolitej. A jednak przez długi czas instytucje te pozwalały szlachcie współrządzić państwem.

W górach czy nad jeziorem, nad rzeką czy w luksusowym uzdrowisku – w II RP nie brakowało miejsc na wakacyjny wypoczynek. Większość mieszkańców Polski mogła jednak co najwyżej pomarzyć o solankach w Truskawcu czy plażach nad Dniestrem w Zaleszczykach i spędzała lato w swoich rodzinnych miejscowościach.

„Nie ma upartszych i tępszych na wszelkie lekcye studentów – jak służących naszych” – twierdziła Narcyza Żmichowska. Dobra służba była pożądana w domach, które dbały o swój status społeczny, a liczebność pokojówek, lokajów i pomocy kuchennej świadczyła o zamożności danej rodziny.

Kiedy Polska odzyskała niepodległość po ponad stu latach zaborów, mogła się cieszyć również własnym pasem wybrzeża morskiego. Miało to ogromne znaczenie polityczne i gospodarcze, ale pozwalało też spędzać wakacje na plaży bez wyjazdu z kraju. Latem do Gdyni czy Juraty zjeżdżały się prawdziwe tłumy.

Nazizm opisać można jako rodzaj religii politycznej z Hitlerem jako prorokiem, z własnymi relikwiami i męczennikami oraz licznymi rytuałami. Podstawowym znakiem rozpoznawczym wyznawców było zaś tzw. „niemieckie pozdrowienie”: Heil Hitler! Jego użycie regulowało wiele zasad.

Choć wegetarianizm może się wydawać dość młodym zjawiskiem, jego propagatorów nie brakowało już przed wojną. Zdecydowana większość społeczeństwa żywiła się jednak bezmięsnie z przymusu.