Tag: Średniowiecze

Choć dzieci są prawie nieobecne na kartach średniowiecznych kronik, dawne miasta, wsie i domy były pełne ich śmiechu. Towarzyszyły mu oczywiście zabawki: grzechotki, drewniane miecze, koniki na patyku czy lalki. Ich zadaniem było przygotowanie najmłodszych do dorosłego życia.

Wrzucenie człowieka do ogniska, wyciągnięcie go przed śmiercią, a potem wyrwanie mu serca. Utrzymywanie w luksusie przez rok i wyrwanie serca. Zmuszenie do walki, wyrwanie serca i obdarcie ze skóry. To kilka azteckich sposobów składania ofiar z ludzi. Te krwawe spektakle miały uratować świat.

Wielkopolski rycerz i możnowładca Bartosz z Odolanowa zapisał się na kartach historii jako dzielny wódz i wojownik, obyty dworzanin, ale też zabijaka i rozbójnik. Pojedynki i turnieje, wojna domowa, porwanie dla okupu i konflikty z królami – to jego chleb powszedni.

Kreatywność i wyobraźnia średniowiecznych artystów ozdabiających rękopisy pozwalały im tworzyć groteskowe stworzenia i ich hybrydy z ludźmi, które bawią i zadziwiają do dziś. Wielu z nich nie chcielibyście też spotkać w swoich snach.

Templariusze, fascynujący ludzi na całym świecie, dotarli również do Polski. Czy nawracali ogniem i mieczem jak Krzyżacy? A może ukryli swój skarb pośród naszych lasów i pól? Ich perypetie pokazują zupełnie inną prawdę – bliżej było im do rolników i mnichów niż wojowników z sakiewkami pełnymi złota.

Uderzenie płazem miecza w ramię lub przekazanie pasa rycerskiego do rąk własnych. Na zamku, w katedrze lub podczas bitewnego zgiełku. Czy pasowanie na rycerza naprawdę było konieczne, by młody giermek mógł nazwać się rycerzem?

Mogłoby się wydawać, że polska kuchnia przełomu średniowiecza i renesansu nie mogła być zbyt urozmaicona nawet na królewskim dworze, a dostęp do egzotycznych produktów był ograniczony. Tymczasem już w XIV w. delektowano się na Wawelu cytrynami i pomarańczami. Czym jeszcze zajadali się Jagiellonowie?

Post miał być formą ascezy „dla każdego” chroniącą przed pokusami cielesnymi. Przestrzeganie kościelnych zakazów nie wszędzie było jednak równie łatwe, jak sądzili ich twórcy. Teoretyczna surowość zasad rodziła paradoksy i moralne dylematy. Bo czyż wypada objadać się w poście kiełbasą z delfina?

Przez stulecia o węgierski tron toczyły się ciągłe wojny – zwykłe i domowe. Nie wystarczyło jednak pokonać przeciwników i opanować kraj. Królem mógł zostać tylko ten, kto złapał odpowiedniego arcybiskupa, zabrał go do właściwego miasta i kazał sobie włożyć na głowę tę jedną jedyną Świętą Koronę.

Nocleg i wypoczynek w średniowieczu kojarzy się z karczmami, gospodami i tawernami. Były wśród nich ubogie przydrożne przybytki oraz lokale godne królów, jak u słynnego Wierzynka. Istniały też jednak prawdziwe hotele. Można było w nich załatwić znacznie więcej niż tylko miejsce do spania.