Tag: archiwa i biblioteki

Tak wiele opracowań poświęconych sztucznej inteligencji ilustrowanych jest wizerunkami humanoidalnych robotów. W praktyce jednak rozwiązania AI nie mają z nimi wiele wspólnego. Doskonale widać to na przykładzie Amerykańskich Archiwów Narodowych (NARA), które starają się racjonalnie planować wykorzystanie nowych narzędzi wobec swoich zbiorów.

Możliwość maszynowego odczytania dawnych tekstów rękopiśmiennych – polskich, łacińskich, niemieckich, duńskich, francuskich czy arabskich – niemal rewolucyjnie zmienia pracę nad źródłami historycznymi i jest dowodem na skuteczność sztucznej inteligencji w konkretnych, niszowych zadaniach.

Fotografie są jednym z najczęstszych elementów rodzinnych zbiorów archiwalnych. Zatrzymanie w kadrze ważnego momentu, utrwalenie wyglądu postaci, ich twarzy, czasem miejsc, jest potrzebą, która towarzyszy ludziom od pokoleń. Aby jednak zdjęcia służyły potomnym, konieczny jest ich odpowiedni opis i zabezpieczenie.

W każdym archiwum rodzinnym podstawowym materiałem jest papier zapisany ręcznie lub maszynopisem. Aby w archiwum panował porządek i dało się w nim odnaleźć poszczególne materiały, a także by je dobrze zabezpieczyć, ważne jest ich odpowiednie ułożenie i opisanie.

Jak przy każdym większym zadaniu, potrzebujemy planu. Ten artykuł pokaże, jak w kilku krokach zapanować nad swoimi dokumentami i pamiątkami, zorganizować dla nich przestrzeń i zaplanować kolejne czynności.

Zanim zabierzemy się za gromadzenie, porządkowanie i inwentaryzowanie własnego archiwum rodzinnego, warto dowiedzieć się, jak dawniej dbano o rodowe spuścizny, jak i po co je przechowywano oraz czego możemy się dzięki nim dowiedzieć.

Każdy człowiek tworzy, gromadzi, przechowuje ogromną ilość dokumentów. Potocznie nazywamy je „papierami”, ale znajdziemy wśród nich także zaplątane zdjęcia, pamiątki z podróży, bilety do muzeum lub teatru czy pogiętą mapę. Pochowane w szufladach i szafkach, często długo czekają, aż ktoś je znajdzie i wydobędzie na światło dzienne.

Przez lata wielu badaczy marzyło o tym, by zajrzeć do materiałów Instytutu Literackiego, powołanego w 1946 roku przez Jerzego Giedroycia. Uporządkowanie jego archiwum okazało się trudnym zadaniem. W końcu jednak stało się ono dostępne dla naukowców.

W II Rzeczpospolitej największą prywatną kolekcję dawnych dokumentów i autografów posiadał znany prawnik i społecznik mieszkający w Poznaniu. Jak ją zgromadził i co się z nią stało?