Tag: podróże i podróżnicy

Wykład Oliwii Gromadzkiej – historyczki i doktorantki w Szkole Doktorskiej Nauk Humanistycznych na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, która naukowo skupia się na historii dziewiętnastowiecznego kolonializmu europejskiego, kontaktach i przenikaniu się kultur w tej epoce oraz dziejach podróży. Przygotowywana przez nią rozprawa doktorska poświęcona jest percepcji Azji Południowej i Wschodniej w polskim podróżopisarstwie z końca XIX wieku.

Władysław Zamoyski, patron roku 2024, wypłynął w 1879 roku w podróż do Australii, gdzie w kolejnym roku odbywała się wystawa światowa. A co było dalej? O tym opowiada Małgorzata Potocka z Biblioteki Kórnickiej PAN.

Żyjący w początkach XVIII wieku Tomasz Stanisław Wolski z Uniejowa jest jednym z najbardziej znanych polskich podróżników. Swoje liczne wojaże opisywał w opasłych pamiętnikach, które zachwycają nie tylko przygodami bohatera, ale także doskonałością łaciny. Dla przyszłych badaczy tego zagadnienia wspomnienia Wolskiego stały się fundamentem opisów pątniczych wypraw i archetypem tego typu aktywności. Jak zatem wyglądała pielgrzymka do Ziemi Świętej, jakie obserwacje jej towarzyszyły i z jakich powodów wyruszano w podróż?

Gdzie podróżowała patronka 2023 roku? Czy były to tylko krajoznawcze wycieczki, czy podróżowała także w celach służbowych? Jakie pamiątki po jej podróżach dziś możemy oglądać w kórnickim zamku? O tym wszystkim opowie prof. UAM dr hab. Magdalena Biniaś-Szkopek, dyrektorka Biblioteki Kórnickiej PAN, współredaktorka wspomnień Jadwigi Zamoyskiej oraz Marii Zamoyskiej!

„Niestety ze wstydem przyznać musim, że kraju naszego nie znamy, a co najmniej znamy niedostatecznie” – te słowa w 1908 roku znalazły się w jednym z wielkopolskich czasopism. Sporo było do zrobienia w kwestii „ukochania i poznania kraju ojczystego”, choć ruch turystyczny i krajoznawczy rozwijał się od kilku lat.

Pątnicy wędrujący do Composteli stanowili częsty widok na drogach i bezdrożach średniowiecznej Europy. Do miejsca, gdzie spoczęły, jak wierzono, doczesne szczątki św. Jakuba Starszego, wyruszył także czeski możnowładca Jarosław Lew z Rožmitálu. Jego pielgrzymka miała jednak dość wyjątkowy charakter.

„Żadne pióro nie zdoła opisać niedoli, która mnie otacza. Doszła ona obecnie do tak skrajnego stanu, że żaden opis najbardziej jaskrawy nie może być przesadny i naciągnięty” – pisał podróżnik Paweł Edmund Strzelecki o zarazie ziemniaczanej w Irlandii w połowie XIX wieku. Jaką rolę wówczas odegrał?

Marian Raciborski był paleobotanikiem o wielu zainteresowaniach i zasługach. W trakcie kilkuletnich badań flory Indonezji ciekawiła go również tamtejsza kultura, czego dowodem są zachowane do dziś przywiezione przez niego eksponaty. Należał także do pionierów ochrony przyrody na ziemiach polskich.

W XIX wieku Europejczycy organizowali wiele ekspedycji, które miały na celu opisanie i sprowadzenie na Stary Kontynent nieznanych, egzotycznych gatunków roślin i zwierząt. Jednym z naukowców, którzy się tym zajmowali w czasie tzw. gorączki orchidei (storczyków), był botanik Józef Warszewicz.

Określenie „polscy piraci” kojarzy się głównie z gdańskimi kaprami działającymi na Bałtyku. Tymczasem w XIX wieku nasi rodacy z powodzeniem uprawiali piracki proceder u wybrzeży Ameryki.