Tag: Najdłuższa Wojna Nowoczesnej Europy

„Niestety ze wstydem przyznać musim, że kraju naszego nie znamy, a co najmniej znamy niedostatecznie” – te słowa w 1908 roku znalazły się w jednym z wielkopolskich czasopism. Sporo było do zrobienia w kwestii „ukochania i poznania kraju ojczystego”, choć ruch turystyczny i krajoznawczy rozwijał się od kilku lat.

Ruch turystyczny i krajoznawczy rozwijający się na przełomie XIX i XX wieku na ziemiach polskich nie był tylko sposobem na spędzenie wolnego czasu. Wyjazdom do miast ważnych dla polskiej historii, wypadom nad morze czy w góry towarzyszyło także głośne hasło „ukochania i poznania kraju ojczystego”.

Jest rok 1882 po narodzeniu Chrystusa. Cała Polska podbita przez zaborców. Cała? Nie! Jedna jedyna osada zamieszkała przez nieugiętą rodzinę Zamoyskich wciąż stawia opór najeźdźcom. 

W 1859 roku „pośród ciszy i głębokiego milczenia widzów” w Poznaniu odsłonięto pomnik popularnego w całej Wielkopolsce narodowego wieszcza. Tę podniosłą atmosferę poprzedziły lata walki toczonej z władzami pruskimi: od lokalnej policji, przez prezesa Prowincji Poznańskiej, po rząd centralny w Berlinie.

Czy można walczyć o niepodległość bez chwytania za broń? A jeśli jest się dodatkowo kobietą bez prawa przynależności do organizacji politycznej? Członkinie Towarzystwa „Warta” udowadniały, że jest to możliwe.

Choć w szkole pojęcie pracy organicznej sprowadza się najczęściej do przeciwstawienia jej walce zbrojnej, to jednak jej rzeczywiste znaczenie jest nieco bardziej skomplikowane.

Czy udane powstanie można przygotować w domowym zaciszu, przy rodzinnym stole? Działalność pewnej poznańskiej rodziny w gorącym okresie I wojny światowej, tuż przed wybuchem powstania wielkopolskiego, dostarcza dowodów na to, że jest to możliwe.

Najdłuższą Wojną Nowoczesnej Europy nazywana jest – trwająca ponad stulecie – walka Wielkopolan i Wielkopolanek o zachowanie polskiej tożsamości, zrzucenie pruskiego jarzma i odzyskanie...