Tag: II Rzeczpospolita

Minęło sto lat od odzyskania przez Polskę niepodległości. Jednocześnie nie tak dawno temu świętowaliśmy okrągłą rocznicę upadku PRL. Siłą rzeczy te dwie zmiany porównuje się ze sobą. Które pokolenie Polaków było lepiej przygotowane do wzięcia pełnej odpowiedzialności za kraj?

II RP była jednym z najbiedniejszych krajów Europy. Niezwykły eksperyment mający na celu walkę z biedą przeprowadzono w Poznaniu. Przy projekcie połączyli siły przyszły komunistyczny marszałek Polski, najsłynniejszy poznański architekt, wdowa po sanacyjnym generale i fałszerz dolarów.

Niewielu współczesnych historyków zdaje sobie sprawę z istnienia Zachodniej Straży Obywatelskiej. Jeszcze mniej osób wie, że ZSO wydawała własny periodyk. Jego lektura może prowadzić do dosyć zaskakujących wniosków.

Dziś ogródki działkowe są w krajobrazie polskich miast czymś zupełnie zwyczajnym i nie do końca zdajemy sobie sprawę, że ich istnienie jest wynikiem określonych koncepcji społecznych. Jak zaczęła się ich historia i czemu miały one służyć?

Wspominając osoby zasłużone dla Polski, często skupiamy się na żołnierzach, naukowcach czy filozofach, często pomijając ludzi przemysłu i handlu. Takich, jak Eugeniusz Kwiatkowski.

Cztery i pół miesiąca – od połowy maja do końca września 1929 roku, Poznań żył Pewuką – wystawą przygotowaną na 10-lecie odzyskania niepodległości. Gwar w kawiarniach, rozświetlone ulice pełne gości – jakże inny był to świat od tego, który znano wcześniej, jak i tego, który miał dopiero nadejść.

Ciasne i przepełnione cele w starych budynkach oraz wszechobecne choroby, a z drugiej strony codzienne posiłki, opieka lekarska, możliwość nauki i zdobycia zawodu. Więzienia w II RP miały być szansą na nowe, uczciwe życie, ale czy udawało im się spełniać to zadanie?

W 1929 roku polskie kobiety od 11 lat miały prawa wyborcze, coraz więcej z nich pracowało zawodowo i zdobywało wykształcenie. Co mogły zrobić, aby opowiedzieć o sobie, swoich problemach i aspiracjach? Odpowiedź była prosta – postawić własny pawilon na największej imprezie wystawienniczej w przedwojennej Polsce.

Bogaci ziemianie chodzący do sławojki tak samo jak okoliczni chłopi. Odkryte rynsztoki i wszechobecny smród na wielu ulicach stolicy państwa. Piętnastometrowe mieszkania dla wielodzietnej rodziny pozbawione dostępu do bieżącej wody. Oto codzienność przedwojennej Polski.

Wojna 1920 roku nauczyła wielu młodych ludzi zabijać. Po nastaniu pokoju część z nich nie chciała wracać do pracy, skoro pieniądze niemal leżały na ulicy. Wystarczyło zająć się rozbojem. Wśród najgroźniejszych band, które terroryzowały odrodzoną Polskę, prawie w każdej znajdował się jakiś żołnierz.