Tag: XIX wiek

Tytuł może gwarantować szacunek poddanych, bogactwa i wpływy polityczne. Niestety, nie gwarantuje miłości, której koronowanym głowom nierzadko brakowało…

Sto lat temu istniały książki z zaklęciami zmieniającymi życie na lepsze. Tak przynajmniej twierdzili autorzy listowników dla wszystkich poszukujących posady i partnera życiowego. Dobrze napisany list rzeczywiście czynił czasem cuda, dlatego publikacje tego rodzaju cieszyły się wielką popularnością.

Dla naszych prababek karnawał nie był czasem beztroskich rozrywek. Dziewiętnastowieczne dziewczęta ze sfer wyższych lub do nich aspirujących przeżywały w tym czasie katusze, ich rodzice zaś – poważny kryzys finansowy. Karnawałowe szaleństwa były dla rodzin panien i kawalerów życiową inwestycją.

Literatura pełna była takich historii: znudzona mężem żona uciekała do kochanka; znużony małżeństwem mąż szukał zapomnienia w ramionach kochanki. Po co jednak sięgać do książek, kiedy dziewiętnastowieczna rzeczywistość sama pisała melodramatyczne scenariusze.

Dynamiczny rozwój Łodzi nie szedł w parze z dbałością o jej strukturę przestrzenną. W jednym śródmiejskim kwartale zmieściłaby się cała lubelska starówka. Powstało miejsce wyjątkowe: z najlepiej w Polsce zachowaną tkanką miejską z końca XIX w., która często utrudnia codzienne funkcjonowanie miasta.

Podróże międzykontynentalne w XIX wieku bywały bardzo długie i niebezpieczne. Zarówno wielkie ekspedycje, jak i jednoosobowe wyprawy wymagały odpowiedniego przygotowania, sprzętu i towarzyszy, niekoniecznie ludzkich. Co należało ze sobą zabrać, by nie zginąć w czasie odkrywania „białych plam”?

Szczepionki sprawiły, że wiele niegdyś powszechnych chorób odeszło w zapomnienie. Nie mamy już kontaktu z ospą prawdziwą, polio czy wścieklizną, więc zapominamy, jak wielkie cierpienie wywoływały. Te zdjęcia pokazują, jak długą drogę przebyliśmy dzięki szczepieniom.

Głośne skandale. Krwawe zamachy. Wstyd i obmowy. Gry pozorów i powszechne zgorszenie. Życie władców, których podejrzewano o homoseksualizm, często zmieniało się w piekło na ziemi. Jak udawało im się przetrwać w społeczeństwie, które uważało stosunki męsko-męskie za najgorszą ohydę?

Pracownik winien zarabiać „akurat tyle, aby nie umrzeć” – twierdził ponoć jeden z fabrykantów. Jak żyli zatem robotnicy w stolicy polskiego przemysłu?

Droga do ołtarza w XIX wieku bywała długa i wyboista. Sakramentalną przysięgę w kościele poprzedzały miesiące ustaleń i umów, bez których arystokratyczne małżeństwo nie mogło być zawarte. A zaczynało się to wszystko od poszukiwań kandydatki na żonę czy kandydata na męża.