Tag: XX wiek

Kiedy Polska odzyskała niepodległość po ponad stu latach zaborów, mogła się cieszyć również własnym pasem wybrzeża morskiego. Miało to ogromne znaczenie polityczne i gospodarcze, ale pozwalało też spędzać wakacje na plaży bez wyjazdu z kraju. Latem do Gdyni czy Juraty zjeżdżały się prawdziwe tłumy.

Przez lata wielu badaczy marzyło o tym, by zajrzeć do materiałów Instytutu Literackiego, powołanego w 1946 roku przez Jerzego Giedroycia. Uporządkowanie jego archiwum okazało się trudnym zadaniem. W końcu jednak stało się ono dostępne dla naukowców.

Nazizm opisać można jako rodzaj religii politycznej z Hitlerem jako prorokiem, z własnymi relikwiami i męczennikami oraz licznymi rytuałami. Podstawowym znakiem rozpoznawczym wyznawców było zaś tzw. „niemieckie pozdrowienie”: Heil Hitler! Jego użycie regulowało wiele zasad.

Ustrój socjalistyczny nie zachęcał do gromadzenia majątku, niektórym jednak się to udawało. Kim byli ci ludzie i w jaki sposób zdobywali swoje fortuny?

W II Rzeczpospolitej największą prywatną kolekcję dawnych dokumentów i autografów posiadał znany prawnik i społecznik mieszkający w Poznaniu. Jak ją zgromadził i co się z nią stało?

Choć wegetarianizm może się wydawać dość młodym zjawiskiem, jego propagatorów nie brakowało już przed wojną. Zdecydowana większość społeczeństwa żywiła się jednak bezmięsnie z przymusu.

Powstanie wielkopolskie zostało zapamiętane jako wyjątkowe, bo udane. Czy sukces byłby jednak możliwy bez sprzyjających warunków międzynarodowych i niewidocznej pracy dyplomatów?

Miasta, a nawet ich dzielnice kultywują pamięć o swojej przeszłości. Dbają o zabytki, wznoszą pomniki, fundują tablice pamiątkowe i pilnują miejskich dokumentów. Podobnie działać mogą również inne zbiorowości, jak diaspora cudzoziemców, którzy od długiego czasu identyfikują się z miejscem, w którym przebywają.

Dlaczego we wrześniu 1939 roku Anglia nie ruszyła nam z odsieczą? W zasobach The National Archives w Londynie znajduje się dokument, który może rzucić nowe światło na tę kwestię i prowadzić do interesujących wniosków.

W XX stuleciu w stolicy Francji wciąż funkcjonowały instytucje założone przez „starą” emigrację. Po II wojnie światowej kraj nad Sekwaną nie był już głównym kierunkiem polskiego wychodźstwa. Paradoksalnie jednak to tam znajdował się najważniejszy polski ośrodek intelektualny.