Tag: Historia Polski

W sierpniu 1941 roku, na mocy układu Sikorski-Majski, ogłoszono tzw. amnestię dla obywateli polskich w ZSRR. Uwolniono kilkaset tysięcy zesłańców oraz osadzonych w więzieniach i łagrach. Wygłodzeni i obdarci, ruszyli tysiącami do obozów formujących się Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR gen. Andersa.

Z perspektywy polskiego dworu zarówno Persja, jak i Anglia, znajdowały się na granicach zainteresowania królewskiej dyplomacji. Mimo to, gdy zachodziła potrzeba, potrafiono odnosić na tym polu pewne sukcesy, choć skromne środki zupełnie tego nie ułatwiały.

W dwudziestoleciu międzywojennym służące były bogatych domach powszechne. Zatrudniała je większość lepiej sytuowanych, a nawet tylko trochę zamożniejszych rodzin. Jak wyglądał raczej nieciekawy los tych kobiet?

Niemieckie zdjęcia z powstania warszawskiego pokazują m.in. warunki, w jakich toczono walki na ulicach, broń ciężką i pancerną wykorzystywaną przeciwko Polakom, a także ludność...

Rośli i śmiali mężczyźni na wspaniałych rumakach, ale też rozgrzani trunkami, niezdyscyplinowani awanturnicy lubujący się w przepychu. Gdy cudzoziemcy opisywali wojsko szlacheckiej Rzeczpospolitej, podziw mieszał się ze zdziwieniem, a czasem też lekceważeniem.

Potrzeba zachowania higieny osobistej raczej nie budzi już wątpliwości, przed wojną jednak trzeba było przekonywać rzesze Polaków, by kąpali się choć raz w tygodniu. W kraju, w którym miliony obywateli nie miały dostępu do kanalizacji i bieżącej wody, nieoczywiste było również, gdzie i jak się myć.

Wydawało się, że grunwaldzki triumf umożliwił zadanie Krzyżakom śmiertelnego ciosu. Siedziba wielkich mistrzów była na wyciągniecie ręki. Ale czy przygotowany do obrony zamek w Malborku był możliwy do zdobycia ówczesnymi środkami techniki wojennej?

W 1939 roku krzykliwe plakaty i rozpłomieniona prasa głosiły hasło „Silni, zwarci, gotowi!”. Oficjalnie żadne zagrożenie nie było nam straszne, jednak pod płaszczykiem propagandy kryły się liczne niedociągnięcia. Nie brakło ich także w mieście „z morza i marzeń” – Gdyni.

Wincenty Kadłubek i jego „Kronika polska” nie mają dobrej prasy. Jedni nabijają się z fantastycznych, bajkowych historii, innych odstrasza nadmiernie kwiecisty styl. Wielu oskarża kronikarza o zapoczątkowanie mitu Wielkiej Lechii. Ale to nie powody, by lekceważyć jego przesłanie.

W ostatnim czasie żywe są dyskusje o granicach tolerancji, poprawności politycznej i wolności słowa. W tym kontekście szczególnie ciekawa jest sprawa profanacji hostii dokonanej w XVI wieku. Erazm Otwinowski wyrwał wówczas księdzu monstrancję, rzucił na ziemię i podeptał. Jaka kara go spotkała?