Tag: historia kultury

Czego możemy dowiedzieć się z pastorałki sprzed 82 lat? I to jeszcze takiej, w której występują żołnierze, zmarli dawno królowie i uchodźcy ze Wschodu, a to wszystko na polskiej granicy?

Gdy Andrzej Sapkowski zgłaszał opowiadanie pt. „Wiedźmin” na konkurs magazynu „Fantastyka”, nie spodziewał się, że da ono początek globalnemu fenomenowi. Podróż, która zawiodła Wiedźmina z kart książek na ekrany kin, telewizorów i komputerów na całym świecie, rozpoczęła się dokładnie 35 lat temu.

Harry W. Frees zmienił oblicze współczesnego świata. Gdyby nie on, być może nie mielibyśmy dziś w Internecie tylu słodkich zdjęć kociaczków i szczeniaczków w ubrankach. Jego życie było jednak dalekie od ideału, a jego prace kryją być może niezbyt ładną tajemnicę.

Niewiele jest osób, które nigdy nie widziały choćby odcinka meksykańskiej telenoweli. Choć „Esmeralda” czy „Nie igraj z aniołem” mają już lata triumfów za sobą, to nadal emitowane są ich powtórki, ich odcinki można też znaleźć w Internecie. Ale skąd wziął się ten gatunek telewizyjnej rozrywki?

Czołgi są częścią niemal każdego filmu dotyczącego działań zbrojnych w czasie II wojny światowej. Niestety, ich twórcy nie zawsze potrafią pokazać te stalowe maszyny we właściwy sposób, traktując je jako niezbędny, lecz irytujący kawałek scenografii. Spróbujmy bliżej przyjrzeć się temu zjawisku.

W epoce nowożytnej na mapie Rzeczypospolitej znajdowało się wiele miejsc tajemnych, magicznych i budzących grozę. Niektóre z nich związane były z konkretną legendą albo opowieścią, inne zaś należały wyłącznie do tworów wyobraźni czy literackich toposów.

Inność od zawsze budziła przeciwstawne uczucia: z jednej strony przerażała, z drugiej fascynowała. Emocje te wykorzystywano, tworząc tzw. ludzkie zoo – miejsca, w których prezentowano przedstawicieli kultur tradycyjnych, stawiając ich na równi ze zwierzętami.

Książka Adolfa Hitlera, „Mein Kampf”, już przed wojną stała się wydawniczym hitem. Potem – choć formalnie była zakazana – na całym świecie sprzedawała się świetnie. I jest tak do dziś.

Dobrze znany mieszkańcom Poznania budynek opery przy ul. Fredry został otwarty w 1910 roku jako nowy Teatr Miejski. Obiecywano, że z jego sceny nigdy nie padnie słowo po polsku. Już niecałą dekadę później stało się inaczej.

Niewiele osób zna historię Jordakiego Kuparenki – Mołdawianina z pochodzenia i warszawiaka z wyboru. Ten niecodzienny człowiek przełomu XVIII i XIX wieku był m.in. akrobatą, aeronautą, wynalazcą i właścicielem teatrów lalek. Stanowi on przykład twórczego umysłu epoki rewolucji przemysłowej.