Tag: rdzenni Amerykanie

Hiszpański rozbitek wpada w ręce Majów, a dzięki swoim talentom zostaje wodzem wojennym i żeni się z córką króla. To nie scenariusz filmu ani gry komputerowej, ale historia prawdziwej osoby – Gonzala Guerrera.

Hiszpanie, podbijając Nowy Świat, stosowali wyjątkowo brutalne metody, masowo mordowali mieszkańców Ameryk i dopuszczali się niewyobrażalnych okrucieństw. To prawda czy może tylko wroga propaganda?

Potomek królewskiego rodu Inków wywołał powstanie, które zagroziło hiszpańskiemu panowaniu w Peru. Zginęły w nim dziesiątki tysięcy osób, a okrucieństwo powstańców przeszło do legendy. Dlaczego doszło do rebelii i czy mogło powstać niezależne państwo rządzone przez rdzennych mieszkańców Andów?

Prekolumbijskie Peru było ojczyzną wielu niezwykłych cywilizacji. Należy do nich Nazca – kultura, która pozostawiła po sobie imponujące geoglify, czyli ogromne rysunki zwierząt i mitycznych postaci. Według niektórych są one dziełem kosmitów. Prawda jest bardziej przyziemna, ale i tak interesująca.

W walce z USA rdzenni Amerykanie odnieśli w XIX w. najwyżej chwilowe sukcesy. Inaczej było w przypadku Majów na Jukatanie. Zajęli oni sporą część półwyspu, nawiązali stosunki dyplomatyczne z Imperium Brytyjskim, zorganizowali własne państwo i stworzyli synkretyczną religię. Bronili się przez 50 lat.

Hernán Cortés podbił ogromne imperium Azteków w nieco ponad dwa lata, Francisco Pizarro jeszcze szybciej pokonał Inków. Opanowanie zamieszkiwanego przez Majów Jukatanu zajęło Hiszpanom 20 lat. Jak to możliwe, że tak niewielki i ubogi region Nowego Świata bronił się tak długo?

Budowa hiszpańskiego imperium w Nowym Świecie była przedsięwzięciem bez precedensu. W krótkim czasie udało się podbić i zagospodarować ogromne terytoria rozciągające się od Meksyku aż po Chile. Nie byłoby to możliwe bez przymusowej pracy tysięcy Indian. Jak działał ten okrutny system – encomienda?

Do niedawna odkrywca Ameryki miał dobrą prasę – zwłaszcza w Europie. Podkreślano jego talenty jako nawigatora, odwagę i niedocenienie go za życia. W porównaniu z Cortésem czy Pizarrem jawił się jako łagodny eksplorator wiedziony głównie ciekawością. A jednak Krzysztof Kolumb miał wiele na sumieniu.

„Nie mogli już chodzić, tylko leżeli rozciągnięci na swych legowiskach […]. Jakże niebezpieczną była ta pokrywająca [ciało] skorupa wrzodów! Bardzo wielu ludzi przez nią umierało, a wielu także umierało z głodu […], nikt bowiem nie troszczył się o chorych, nikt nie roztaczał nad nimi opieki”.

Przemierzali spalone słońcem pustkowia, wspinali się na ośnieżone przełęcze, przeprawiali się przez przyprawiające o zawrót głowy kaniony, uczyli się języków niepodobnych do żadnych innych. A wszystko to, by walczyć z diabłem. O kim mowa? O hiszpańskich zakonnikach chrystianizujących Amerykę.